Pokrewieństwem określamy wzajemne stosunki zachodzące między poszczególnymi gamami.
Stopień pokrewieństwa gam mierzymy ilością dźwięków wspólnych.
Na czele tej klasyfikacji stoją gamy tego samego trybu (dur-dur, lub moll-moll),których toniki są odlegle o kwintę (w górę, lub w dół). Mówimy, że gamy te pozostają względem siebie w stosunku kwintowym. I tak n.p. w stosunku kwintowym do C-dur pozostają gamy G-dur i F-dur, które mają tylko 1 dźwięk różny - odpowiednio f - fis oraz h - b). Mamy tu na myśli skalę dur, lub moll naturalną, bo n.p. w skali moll harmonicznej mamy 3 dźwięki różne (zaleca się czytelnikowi, aby osobiście sprawdził tę i inne skale, których tu nie wymieniono).
Drugi rodzaj pokrewieństwa, mający kilka odmian, zachodzi między gamami, których toniki są odlegle o tercję wielką, lub małą. Gamy te pozostają w stosunku tercjowym. Jednak w szczególności, jeśli druga z rozpatrywanych gam leży wyżej, to mówimy o stosunku mediantowym (n.p. C-E, C-e, C-Es, C-es, c-E, c-e, c-Es, c-es i t.d.), jeśli zaś niżej - o stosunku submediantowym (n.p. C-As, C-as, C-A, C-a, c-As, c-as, c-A, c-a i t.d.). Przyczym - te dwie odmiany pokrewieństwa zachodzą również po uwzględnieniu enharmonii, dzięki której kwarta zmniejszona = tercja wielka (n.p. Des-A, es-H i t.p.) oraz sekunda zwiększona = tercja mała (n.p. As-H, Ges-A i t.p.).
Następną odmianę pokrewieństwa tercjowego tworzą gamy równolegle - n.p. C-a, F-d i t.d. Mówimy tu o stosunku paralelizmu. Gamy te omawiano w artykule "Gamy - podstawowe rodzaje i odmiany". Tutaj dodamy, że stosunek paralelizmu jest odwracalny, t.zn. zachodzi też między gamami a-C, d-F i t.d.
Ostatnim rodzajem pokrewieństwa jest stosunek równoimienności, n.p. C-c, F-f i t.d. Łatwo zauważyć, że gamy równoimienne różnią się zawsze trzema znakami przykluczowymi.
Gamy pozostające w stosunku sekundy wielkiej, lub małej oraz trytonu uważa się za niepokrewne.
